Συναυλία της Ορχήστρας φίλων Στέλιου Καζαντζίδη Αποκόρωνα
Πέμπτη 12 Μαΐου 2011
Σύμφωνα με το πρόγραμμα των εκδηλώσεων Γραμβούσια Κισσάμου, η ορχήστρα Φίλων Στέλιου Καζαντζίδη θα εμφανιστεί στην Γραμβούσα, Κισάμου, στο χώρο του σχολείου στα Κουτουφιανά στις 11/9
Οργανωτές ο Παγκρήτιος Σύλλογος Φίλων Στέλιου Καζαντζίδη και ο Θόδωρος Πετρόπουλος
Περισσότερα προσεχώς…
Συνάντηση στο Λιακωτό
Στις 27/4 πραγματοποιήθηκε συνάντηση φίλων Στέλιου Καζαντζίδη στο «Λιακωτό» στον Βάμο.
Έπαιξαν : Σάκης Τσότογλου μπουζούκι – τραγούδι, Γιώργος Βαβουλές κιθάρα – τραγούδι και Κώστας Ψαρουδάκης ακορντεόν – τραγούδι
Περισσότερα προσεχώς….
Μαντουμπάλα vs Ζιγκουάλα
Η παρωχημένη αντίληψη για τις ινδικές επιρροές του Καζαντζίδη ή πόσοι γνωρίζουν ότι η Ζιγκουάλα ήταν από τη Σουηδία;
Μου φαίνεται λίγο παράξενο να γίνεται μέχρι και σήμερα έντονη αρνητική αναφορά στην ινδική επιρροή και εποχή του ελληνικού τραγουδιού και, κυρίως, του Καζαντζίδη. Το θεωρώ παρωχημένο. Έχουν πέσει, όμως, διάφορα στην αντίληψή μου. Πιο συγκεκριμένα αναφέρομαι στην εποχή, και, κυρίως, στο τσουβάλιασμα, της Μαντουμπάλας και της Ζιγκουάλας.
Θ’ αφήσω όλα τα υπόλοιπα στην άκρη και θα σταθώ μόνο στη βασική διαφορά τους και στο σύντομο ιστορικό τους. Κατ’ αρχήν, τα δύο τραγούδια έχουν εντελώς διαφορετικό γεωγραφικό προσανατολισμό. Είναι λαθεμένη η εντύπωση ότι η Μαντουμπάλα και η Ζιγκουάλα έχουν κοινή καταγωγή. Τόσο θεματικά, όσο και μουσικά. Το μόνο κοινό στοιχείο τους (πέρα από την κατάληξη των ονομάτων τους), ως επιρροή, είναι ότι και τα δύο έχουν κινηματογραφική ρίζα. Η Μαντουμπάλα ( M adhubala) εκτός από τίτλος μιας ινδικής ταινίας του 1950, ήταν και μια πανέμορφη ηθοποιός που πέθανε σε νεαρή ηλικία, έχοντας πρωταγωνιστήσει σε περισσότερες από εβδομήντα ταινίες του Bollywood . Φυσικό επακόλουθο και η μουσική του τραγουδιού να έχει τη βάση της σε ινδικά μοτίβα.
Η Ζιγκουάλα, όμως, ήταν Σουηδέζα (τσιγγάνα) και η μελωδία της έχει περισσότερο δυτική προοπτική. Singoalla ήταν ο σουηδικός τίτλος του μυθιστόρηματος The Wind Is My Lover του Σουηδού συγγραφέα Viktor Rydberg, το οποίο πρωτοπαρουσιάστηκε το 1857 και στο οποίο, χρόνια αργότερα, το 1940 βασίστηκε η ομώνυμη όπερα του πιανίστα και συνθέτη Gunnar de Frumerie, καθώς και η γαλλο-σουηδική ταινία Singoalla (1949) του Γάλλου σκηνοθέτη Christian-Jaque στην οποία πρωταγωνιστούσε η Viveca Lindfors. Αν και Σουηδέζα, μελαχρινή, όπως αναφέρεται και στο τραγούδι …μελαχρινή ομορφιά μου, παντοτινή χαρά μου...
Ο ίδιος ο Καζαντζίδης έχει αναφερθεί και σε αυτό το θέμα, όπως και στης Μαντουμπάλας. Το 1958-59 είδε την ταινία και του ήρθε η ιδέα του τραγουδιού. Τους στίχους τους έβαλε ο Νίκος Μουρκάκος κι επειδή το Σινγκοάλα δεν ήταν εύηχο άλλαξε σε Ζιγκουάλα. Ίσως ο Καζαντζίδης να μη θυμόταν ή να μην γνώριζε ότι παλιότερα ο Μανώλης Χιώτης είχε συνθέσει ένα τραγούδι που όχι μόνο αναφερόταν σε αυτό το όνομα (Ζιγκουάλα) αλλά ήταν και τίτλος του. Το είχε τραγουδήσει η νεοεμφανιζόμενη, τότε, Ζωζώ Σαπουντζάκη, με κιθάρες που έπαιζαν ο Μανώλης Χιώτης και ο Γιάννης «Σπόρος» Σταματίου. Την ίδια εποχή το τραγούδησε στην Αμερική και η Ρένα Ντάλλια, με τον Γιάννη Τατασόπουλο. Και οι δυο Ζιγκουάλες, μουσικά, είχαν λατινική ρίζα. Στην περίπτωση του τραγουδιού του Χιώτη αυτό ήταν σαφές, όμως, και το τραγούδι με τον Καζαντζίδη είχε αυτή την προοπτική, ή, αν προτιμάτε, μια περισσότερο τζίπσι-λάτιν προοπτική, που η νεότερη ζωντανή εκτέλεσή του με τον Νταλάρα, καθώς, και κάμποσες παλιές από διάφορα τρίο, την αναδεικνύουν, ίσως, περισσότερο.
Μου φαίνεται λίγο παράξενο να γίνεται μέχρι και σήμερα έντονη αρνητική αναφορά στην ινδική επιρροή και εποχή του ελληνικού τραγουδιού και, κυρίως, του Καζαντζίδη. Το θεωρώ παρωχημένο. Έχουν πέσει, όμως, διάφορα στην αντίληψή μου. Πιο συγκεκριμένα αναφέρομαι στην εποχή, και, κυρίως, στο τσουβάλιασμα, της Μαντουμπάλας και της Ζιγκουάλας.
Θ’ αφήσω όλα τα υπόλοιπα στην άκρη και θα σταθώ μόνο στη βασική διαφορά τους και στο σύντομο ιστορικό τους. Κατ’ αρχήν, τα δύο τραγούδια έχουν εντελώς διαφορετικό γεωγραφικό προσανατολισμό. Είναι λαθεμένη η εντύπωση ότι η Μαντουμπάλα και η Ζιγκουάλα έχουν κοινή καταγωγή. Τόσο θεματικά, όσο και μουσικά. Το μόνο κοινό στοιχείο τους (πέρα από την κατάληξη των ονομάτων τους), ως επιρροή, είναι ότι και τα δύο έχουν κινηματογραφική ρίζα. Η Μαντουμπάλα ( M adhubala) εκτός από τίτλος μιας ινδικής ταινίας του 1950, ήταν και μια πανέμορφη ηθοποιός που πέθανε σε νεαρή ηλικία, έχοντας πρωταγωνιστήσει σε περισσότερες από εβδομήντα ταινίες του Bollywood . Φυσικό επακόλουθο και η μουσική του τραγουδιού να έχει τη βάση της σε ινδικά μοτίβα.
Η Ζιγκουάλα, όμως, ήταν Σουηδέζα (τσιγγάνα) και η μελωδία της έχει περισσότερο δυτική προοπτική. Singoalla ήταν ο σουηδικός τίτλος του μυθιστόρηματος The Wind Is My Lover του Σουηδού συγγραφέα Viktor Rydberg, το οποίο πρωτοπαρουσιάστηκε το 1857 και στο οποίο, χρόνια αργότερα, το 1940 βασίστηκε η ομώνυμη όπερα του πιανίστα και συνθέτη Gunnar de Frumerie, καθώς και η γαλλο-σουηδική ταινία Singoalla (1949) του Γάλλου σκηνοθέτη Christian-Jaque στην οποία πρωταγωνιστούσε η Viveca Lindfors. Αν και Σουηδέζα, μελαχρινή, όπως αναφέρεται και στο τραγούδι …μελαχρινή ομορφιά μου, παντοτινή χαρά μου...
Ο ίδιος ο Καζαντζίδης έχει αναφερθεί και σε αυτό το θέμα, όπως και στης Μαντουμπάλας. Το 1958-59 είδε την ταινία και του ήρθε η ιδέα του τραγουδιού. Τους στίχους τους έβαλε ο Νίκος Μουρκάκος κι επειδή το Σινγκοάλα δεν ήταν εύηχο άλλαξε σε Ζιγκουάλα. Ίσως ο Καζαντζίδης να μη θυμόταν ή να μην γνώριζε ότι παλιότερα ο Μανώλης Χιώτης είχε συνθέσει ένα τραγούδι που όχι μόνο αναφερόταν σε αυτό το όνομα (Ζιγκουάλα) αλλά ήταν και τίτλος του. Το είχε τραγουδήσει η νεοεμφανιζόμενη, τότε, Ζωζώ Σαπουντζάκη, με κιθάρες που έπαιζαν ο Μανώλης Χιώτης και ο Γιάννης «Σπόρος» Σταματίου. Την ίδια εποχή το τραγούδησε στην Αμερική και η Ρένα Ντάλλια, με τον Γιάννη Τατασόπουλο. Και οι δυο Ζιγκουάλες, μουσικά, είχαν λατινική ρίζα. Στην περίπτωση του τραγουδιού του Χιώτη αυτό ήταν σαφές, όμως, και το τραγούδι με τον Καζαντζίδη είχε αυτή την προοπτική, ή, αν προτιμάτε, μια περισσότερο τζίπσι-λάτιν προοπτική, που η νεότερη ζωντανή εκτέλεσή του με τον Νταλάρα, καθώς, και κάμποσες παλιές από διάφορα τρίο, την αναδεικνύουν, ίσως, περισσότερο.
«Έφυγες μ’ έναν άλλονε» - Ακυκλοφόρητο τραγούδι του Στέλιου
Δευτέρα 18 Απριλίου 2011
Ενα ντοκουμέντο δημοσιευμένο τον Νοέμβρη του 2009 με την ευκαιρία της γιορτής του Αγίου Στυλιανού στο blog Στέλιος Καζαντζίδης.
Πρόκειτια για ένα ακυκλοφόρητο τραγούδι του Καζαντζίδη σε σύνθεση του Γιάννη Τατασόπουλου και στίχους Νίκου Ρούτσου, με τίτλο "Έφυγες μ' έναν άλλονε" !!
Αναδημοσιεύουμε…..
Όπως συνέβη και πέρυσι (δείτε εδώ την περσυνή δημοσίευση), έτσι και φέτος, στην ημέρα της ονομαστικής γιορτής του Στέλιου Καζαντζίδη, δημοσιεύουμε ένα σπάνιο και εξαιρετικά ενδιαφέρον ντοκουμέντο.
Σας παρέχουμε μια ανέκδοτη ηχογράφηση του, όχι και τόσο γνωστού, τραγουδιού «Έφυγες με έναν άλλονε»
Για την ιστορία, το τραγούδι κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στη δεκαετία του 50΄, σε στίχους του Νίκου Ρούτσου και μουσική του Γιάννη Τατασόπουλου. Τότε, το τραγούδησε ο ίδιος ο συνθέτης. Χρόνια μετά, στα 1974, το ίδιο τραγούδι αποτέλεσε προσωπική επιλογή του Στέλιου και συμπεριλήφθηκε στα δώδεκα τραγούδια του δίσκου «Υπάρχω»
Δεν γνωρίζουμε την ακριβή ημερομηνία της ανέκδοτης αυτής ηχογράφησης. Το σίγουρο είναι πως είναι μεταγενέστερη της ηχογράφησης για το δίσκο «Υπάρχω».
Η δημοσίευση αυτή, είναι ότι καλύτερο σε μια ημέρα γιορτής και μνήμης, όπως ή σημερινή.
Καλή ακρόαση…
Το πρώτο τραγούδι της Μαρινέλας – Ντουέτο με τον Καζαντζίδη
Κυριακή 17 Απριλίου 2011
'Τι γυρεύεις απο μένα"
Τραγούδι διάλογος της Μαρινέλας με τον Καζαντζίδη απο τα 1957.
Σύμφωνα με τον Πάνο Γεραμάνη απο ηχογραφημένη εκπομπή του γύρω στο 1997, είναι το πρώτο τραγούδι που ηχογράφησε η Μαρινέλα, πριν ακόμα απο το "Νίτσα Ελενίτσα'"και το "Η πρώτη αγάπη σου"
Τραγούδι διάλογος της Μαρινέλας με τον Καζαντζίδη απο τα 1957.
Σύμφωνα με τον Πάνο Γεραμάνη απο ηχογραφημένη εκπομπή του γύρω στο 1997, είναι το πρώτο τραγούδι που ηχογράφησε η Μαρινέλα, πριν ακόμα απο το "Νίτσα Ελενίτσα'"και το "Η πρώτη αγάπη σου"
Σύνθεση : Πάνου Πετσά, στίχοι : Κώστα Βίρβου, μπουζούκια : Λάκης Καρνέζης, Κώστας Παπαδόπουλος
,
Αποχαιρετούμε τον Μανώλη Ρασούλη
Δευτέρα 14 Μαρτίου 2011
Μόνος για μέρες ήταν άψυχος ο Μανώλης αλλά μόνος από καιρό από μια κοινωνία βουτηγμένη στην κρίση, από ένα λαϊκό τραγούδι που πνέει τα λοίσθια από ένα πνευματικό κόσμο που παραπαίει στις επιταγές του καπιταλισμού και της ψευτοευμάρειας χωρίς να μπορεί να αντιδράσει, μόνος απέναντι σε κινήματα που εκποιηθήκαν, σε αγώνες που εκδουλευτήκαν, σε ανθρώπους που πουληθήκαν, σε αξίες που ξεπουληθήκαν...
Πάντα όμως αισιόδοξος, ευφυής και εγκάρδιος, ξεπερνούσε με στιχουργική ειρωνεία τα διάφορα τέρατα της εποχής και επέλεγε τις μεγαλόκαρδες, ειρηνικές και επαναστατικές λύσεις μέσα από το τραγούδι, τη δημιουργία, τον πολιτισμό και τις αρχέγονες αξίες της συναδέλφωσης !!!
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)